Zaterdag 14 november - Frank kan op het dak gaan zitten!

Deze morgen staan we ook hier op met het verschrikkelijke nieuws uit Parijs. Maar verstoken van tv, radio en kranten, lezen we er alleen over op internet.

Hier is het een stralende dag en we gaan er weer flink tegenaan. Frank was al heel vroeg op en werd al om half zes (!) gebeld door de metselaar. Die moet de muren gaan afwerken. Het plan is dat Frank vandaag met Joaõ, de weekendhulp, en Stephan het dak op de behandelruimte plaatst. Als het nog enigszins koel is - en dat is zeer betrekkelijk hier - wordt er begonnen. Dan worden de werkzaamheden onderbroken door de komst van Dinis en Balbina, die naar de YWAM regioconferentie zijn geweest. Als er verder gegaan wordt, is de temperatuur al flink opgelopen. De dakplaten zijn al flink heet. Toch lukt het Frank en Joaõ om het dak er op te krijgen.

Frank kan op het dak gaan zitten!

Els en Sandra spreken met Balbina het programma voor de naailessen door. Er zullen niet vier, zoals aanvankelijk verwacht, maar tien deelnemers zijn! Dat wordt nog een flinke uitdaging, maar wel erg leuk.

In tussen ben ik met Stephan aan het kijken hoe we de muur kunnen gaan doorbreken om de gang naar de nieuwe kamers bereikbaar te krijgen. Dat zal een flinke klus blijken. Als ik samen met Stephan een en ander heb uitgemeten en voorbereid, ga ik verder met de elektra voor de behandelruimte. Daar is het nu koeler (en donkerder) omdat het dak erop zit. Aan het eind van de middag zitten nu echt alle buizen er in, tot bijna aan de meterkast. Volgende week de bedrading.

Je neemt zo'n jongen mee naar Frank en Sandra en kijk, dit doet hij met hun huis :-)

Stephan is niet te stoppen. Wat heeft die gast een kracht. We moeten Frank nageven dat hij een degelijk huis heeft gebouwd, want de muur laat zich niet zo maar door breken. Maar Stephan is onstuitbaar en na uren hakken met beitels en zelfs een pikhouweel is er een groot gat gemaakt. Ook Els leeft zich nog even uit op de muur. Het is wel een stofzooi die zijn weerga niet kent. Maar dat is eigenlijk niet te voorkomen. Behalve deze doorgang moeten er nog een en nog drie deuropeningen gemaakt worden. Maar goed dat Stephan 5 weken blijft!

Mighty Stephan!

Judah kijkt of het goed gaat met de koffie

Vrijdag 13 november - Volop aan de bak

Na vermoeiende reisdagen was het idee om het vandaag nog een beetje rustig aan te doen en om half 9 te ontbijten. De imam denkt daar echter anders over en begint zijn gejammer al om een uur of half vijf. Dan valt ook nog de stroom uit en lijkt kwart over 6 wel een mooie tijd om op te staan. Eerst maar eens douchen

Hier gaan Stephan en ik ons de komende dagen maar eens druk over maken

We lopen de details van een en ander nog eens door en maken een lijstje van materialen die we nog graag zouden hebben. Els gaat met Frank mee de stad in om boodschappen en de gevraagde materialen te halen. Dat is hier altijd een uitdaging en een flinke klus. Frank gaat als hij terug is met Tomé en Amido aan de slag voor het dak van de behandelruimte, terwijl Stephan en ik 'the electric dreamteam' zijn. Eerst gaan we alles opmeten en aftekenen in zowel de behandelruimte als voor de aanbouw aan de achterkant van het huis. Waar komen de schakelaars, wandcontactdozen, lasdozen en buizen precies? De gang naar de nieuwe kamers is echter nog een afgesloten geheel, omdat de gaten voor de deuren en doorgangen nog moeten worden gemaakt. Je kunt er nu dus maar op één manier komen, en dat is over het gebouwde muurtje klimmen. Voor Stephan een peulenschil, weliswaar ten koste van enkele schrammen. Ik kan mee kijken met Stephan via de iPhone. Leve Facetime!

We gebruiken facetime om samen de boel in de toekomstige gang op te meten. High tech en State of the art...

Hier wordt niemand opgehangen ;-) Het is gewoon Stephan die terug komt over de muur...

Daarna gaan we echt aan de slag. Gaten maken voor lasdozen (is Stephan nu specialist in!) en met de haakse slijper sleuven frezen voor de elektrabuizen. Man, wat wordt je daar smerig van!

Stoffig klusje

Stephan, onze master-lasdozen-gaten-hakker

Wir sind doch nicht zum Spass hier? Nein! Fuehr die Arbeit!

Inspectie door de opdrachtgeefster; er hoefden maar 2 wandcontactdozen verplaatst te worden... ;-)

Aan zonne-energie geen gebrek, dus de temperatuur loopt lekker op naar zo'n graad of 30. Stephan en ik hebben nog het voordeel in de behandelruimte in de schaduw te mogen werken, maar de andere mannen staan vol in de zon te zweten.

Tomé, Amido en Frank werken aan het dak van de behandelruimte

Moeilijk klusje...?

Een en ander voorloopt voorspoedig, zodat we aan het middag in de schemering de laatste lasdoos monteren. De eerste buizen zitten er ook al in. De anderen hebben de dakspanten gemonteerd, zodat we morgenochtend als het nog koel is de dakplaten erop kunnen gaan monteren.

Ik heb wel bananen vandaag

Els heeft met Tomé en Judah een grote tros bananen geoogst. Frank en Sandra hebben al verschillende vruchten van eigen bodem: bananen, mango's, limoenen, tomaten, pompoenen, guaven. Inmiddels heeft Els een heerlijke maaltijd gemaakt, die ons goed zal smaken. Maar eerst toch maar even douchen om een lading gruis uit het haar en van het lijf te spoelen. Vanavond doen we het even rustig aan en ploffen we na de maaltijd op de bank, waar ik maar eens een blogje ga kloppen...

En hier doen we het voor: de behandeling en begeleiding van zieken en zwangeren. Vandaag nog op de stoep...

Donderdag 12 november - Op naar Lichinga

Vandaag gaat de wekker al vroeg. We willen proberen al om 7 uur in de auto te zitten. Dus tegen half 7 zitten we al aan het ontbijt, lekker buiten. Om 10 over 7 zitten we in de auto. We mijden de drukte rond Lilongwe en nemen de bergroute. Via de nodige haarspeldbochten en steile hellingen komen we langs Monkey Bay bij Lake Malawi en steken de Shire rivier over. Daar wordt het nog een stukje bergachtig, waarna we bij Chiponde de grens over gaan. Ondanks het nodige papierwerk gaat dat eigenlijk redelijk snel. Wel blijf je je verbazen over de liefde voor formulieren en stempels. Blijkbaar zijn die alleen geldig als je ze met een hele ferme klap plaatst. Eerst moeten we de grens van Malawi passeren en daarvoor een formulier invullen en en stempel in het paspoort krijgen. Anders heb je echt een probleem als je er straks op de terugweg weer in wilt. Mochten we eergisteren Malawi in, nu mogen we er weer uit.

Mooie route van Lilongwe naar Lichinga

Via een stuk 'weg' van 2 kilometer door niemandsland komen we bij de Mozambikaanse grens. Denk niet dat dat niemandsland leeg is. Er staan heel wat hutjes en er wonen flink wat mensen. Hoe het precies zit weten we ook niet, want sommigen hebben zelfs elektriciteit en er lopen zowaar soldaten rond, onduidelijk of die van Malawi of Mozambique zijn.

Het passeren van de Mozambikaanse grens is weer een ritueel. Eerst lopen we naar de eigenlijke grenspost, terwijl de auto voor de slagboom in niemandsland blijft staan. Dat zit in een stenen gebouwtje. Er staat - net als de vorige keer - een computer, maar men prefereert de 'proven technology' bestaande uit een dik schrift en de 'meest gegeten balpen ter wereld': een BIC. Alles wordt maar weer eens opgeschreven: wie we zijn, waar we vandaan komen, waar we naar toe gaan en verblijven, wat ons beroep is, hoe lang we blijven, wat we komen doen. En wij moeten natuurlijk eerst al die informatie opschrijven op een formuliertje dat dus door de beambte wordt overgeschreven. Wie gaat hier ooit nog naar kijken? Met wederom een paar harde klappen komen de visumstempels in het paspoort. Gek op embossing zijn ze hier...

De volgende stop is het rieten hutje bij de slagboom, waar enkele soldaten of een soort Mare Chaussee zitten. Vorige keer werd de slagboom na een slordige blik in de paspoorten voor ons open gedaan. Zo niet deze keer. Weer wordt alles in een dik schrift opgeschreven en worden dezelfde vragen gesteld. Uiteindelijk gaat de slagboom voor ons open, we zijn in Mozambique!

De reis ging tot nog toe erg voorspoedig en de auto doet het met zijn nieuwe stel schokbrekers en veren probleemloos. Zelfs het intermitterende probleem in de automatische versnellingsbak is spontaan verdwenen. Vanaf de grens begint wel het meest inspannende stuk om te rijden voor Frank. Autorijden komt hier eigenlijk maar op één ding neer: het zorgvuldig omzeilen van alle kuilen en gaten (kraters) en natuurlijk de loslopende geiten en ander vee. Zodra we Malawi verlaten hebben, is het gedaan met een weg van redelijk tot goede kwaliteit. Vanaf hier varieert het van zand- of rotspaden met veel kuilen en hobbels, gravelwegen die op een wasbord lijken (zeer vermoeiend rijden), tot asfalt met heuse kraters. De stukken asfalt zijn nog meer een lappendeken van reparaties als de vorige keer. De reparaties zijn echter al weer deels kapot gereden om nog grotere kraters te vormen. Wat zijn we blij met vering die gewoon werkt!

Uiteindelijk zijn we om ca. half 4 in Lichiga waar Sandra en Judah al naar ons uitkijken. Vlug de koffers uitladen, want er zit bederfelijke waar in en in de zon wordt het nu snel warm in de auto. Moe en voldaan ploffen we op de loungebank die ik bij ons vorige bezoek heb gemaakt. De 3 koffers met spullen die door de Rafael Gemeenschap Almere bijeen zijn gebracht worden geopend. Het is net een vervroegd Sinterklaasfeest, weliswaar zonder gedichten en surprises maar mèt heuse kruidnoten.

Een blije familie Obdam

De temperatuur is hier heerlijk: zo'n graad of 24 aan het eind van de middag. Echt weer voor Hollandse pot: we eten lekker de erwtensoep die Ursula mee heeft gegeven. Mèt rookworst! 's Avonds gaan we vast plannen maken voor de dag erna. De bouwtekeningen worden bekeken, een heuse planning gemaakt. Dan is het bedtijd.

Snert maaltijd...

Woensdag 11 november – Op jacht naar een schokbreker

De volgende ochtend wordt ik om 5 uur wakker. De ventilator bij ons bed maakt nogal lawaai. Ineens houdt dat op: stroomuitval… Dat duurt tot in de ochtend. 

Vandaag is onze oudste zoon Laurens jarig. Voor het eerst dat we er niet bij zijn. Zondag hadden we – tussen alle hectiek van geannuleerde vluchten door – het nog even met wat familie gevierd. Maar even kijken of we via Internet nog wat contact kunnen leggen. Waren we al in Mozambique geweest, dan was Skypen een optie, maar hier heb ik geen internet (een klein beetje via de telefoon van Frank, dus wel even een felicitatie via Facebook gestuurd).

Het feestvarken

Ook hier blijkt het een uitdaging om aan auto-onderdelen te komen… De Toyota Prado is ook al niet erg jong meer. Gistermiddag was ik met Frank al een adres langs geweest dat hij kende. Aan bereidwilligheid geen gebrek, dat moet ik de Malawianen nageven. Een monteur stapt in en gaat met ons een paar adressen af. Maar helaas, geen schokbreker. Uiteindelijk komen we bij een handelaar in auto-onderdelen terecht, een Indiër. Dat blijkt een erg goed adres te zijn. Komt op Frank’s short list. De zaak wordt door 4 Indiërs gerund, wellicht broers en/of neven, die kennis van zaken blijken te hebben en hun uiterste best te doen. Zij bellen, bellen, bellen voor Frank een aantal adressen af. Uiteindelijk kwam er witte rook: ze hadden twee schokbrekers en veren. De rechter veer was namelijk ook slecht. Of ze meteen maar beide kanten moesten doen. Tja, die heeft er net zoveel kilometers op zitten en is in Mozambique niet te krijgen. Wat is wijsheid… Besloten werd om het dan maar wel te doen. Kan de oude als reserveonderdeel bewaard worden.

Helaas een vertrouwd beeld: Frank bij een garage...

Maar zoals zo vaak, je maakt de boel open en komt nog wat tegen. De schotel waar de afgebroken schokbreker tegenaan zat gemonteerd was helemaal uitgevreten. Moest dus ook vervangen worden. Dus onze Indiërs weer bellen, bellen, bellen. En ja hoor, ze vonden er een. Inmiddels was de vraag wat de kosten zouden gaan worden en we kregen een quote. Alles gaat hier contant en het per keer te pinnen bedrag is nogal klein; per dag mag je echter een veelvoud daarvan pinnen, dus dat moest in 9 porties. Dachten we… Maar dit is Afrika. We hadden al gezien dat de stroomuitval ook (een deel van) de stad betrof en bij de pinautomaten hebben we er verschillende geprobeerd met passen van Rabo, ING en Visa. Telkens was de melding ‘could not complete transaction’. Daar sta je dan. Dus naar de volgende bank. Zelfde verhaal. Dan maar aan de balie vragen: komt u later maar terug. Dan naar bank drie: en ja hoor, de Rabo pas van Frank deed het wel 7 keer, maar die 7 porties geld waren niet genoeg. Dus ik ook nog 2 keer. Dat leverde een indrukwekkende stapel van 1000 MK (Malawiaanse Kwachas) op. 1000 MK is de grootste coupure die ze hebben maar is maar zo’n € 1,60 waard. 

Frank bezig met zijn favoriete bezigheid: geld pinnen, stapels geld pinnen. Hij mocht 7x, ik nog 2.

De oogst. Je zou haast denken dat we hier met een rijke zendeling te maken hebben.

Ooit met pech in Lilongwe? Onthoud dan dit adres...

Terug bij onze Indiase vrienden bleek dat ze nog wel even nodig hadden en kregen de Toyota Prado van de baas mee. Heel netjes. We besloten boodschappen te doen en naar ons gasthuis te gaan. Maar we bedachten dat er nog wat extra MK’s nodig waren voor o.a. diesel. Ik dus nog maar een keer naar de bank waar we eerder succes hadden. Helaas, alle drie de machines ‘out of order’… Dan maar naar de overkant; ook geen succes. Dan maar naar de plek waar we begonnen met 9 toen niet werkende ATM’s. Ook daar staat het nodige op ‘out of order’. Afrika..., zucht... Ik draai me na een wederom falende machine om, staan ze ineens toch op die machines te pinnen! Toch op de Visa machine de creditcard nog maar eens proberen. Zowaar, er komt geld uit. En dat wel 2 (zegge twee) keer. 

Eenmaal terug ’s avonds heeft Els al een maaltijd bereid. Daarna nog lekker even buiten in de avond koelte zitten en de eerste blogteksten typen onder het genot van pianospel van Daniel, onze gastheer. Life is good… Morgen vroeg op om naar Mozambique te rollen. We hebben er zin in!

Binnen speelt Daniel de piano, buiten zitten wij te chillen in de avondkoelte

Dinsdag 10 november – In Malawi met de helft van onze koffers

Om 7:30 landden we in Addis Ababa (5:30 in Nederland). Compleet gesloopt na een nacht zonder slaap. Stephan uiteraard het meest. Wat was die jongen beroerd. Op het vliegveld hebben we gevraagd naar een medicus. Een dame gaf hem wat om het vochttekort aan te vullen. Hij mocht het drankje zowaar het vliegtuig mee in nemen, hoewel normaliter één liter vloeistof niet mag. Na een kort slaapje op een ligbed in de vertrekhal en wat gebietst witbrood bij een restaurantje, begon hij zich al wat beter te voelen, hoewel het gevoel als van een natte krant nog aanwezig was. Ondertussen kwam bij ons de herinnering aan dit vliegveld op de terugweg naar huis weer levendig voor de ogen.

Nu heeft elk nadeel zijn voordeel. Voor de security check was het weer de gebruikelijke puinhoop, die we ons herinnerden van vorig jaar. Eén grote kluwen duwende en trekkende mensen. Daar zag Ik Stephan nog niet een uur in gaan staan. Dus een medewerker in een geel hesje aangeschoten en die loodste ons netjes langs deze bende. Stephan knapte gelukkig zienderogen op en begon weer praatjes te krijgen. Het laatste deel van de vlucht verliep gelukkig voor hem dan ook goed. Wel fijn, want dat was ook het enige deel dat het weer licht was en er dus buiten daadwerkelijk wat van Afrika te zien was.

Van Wenen naar Addis Ababa is toch een aardig stukkie van de aardomtrek

Netjes op tijd landden we in Lilongwe. Konden we snel Frank ontmoeten. Dachten we… Maar dan reken je buiten de Malawiaanse Security… Sinds oktober is er ook daar visumplicht. Dat betekent dat je voor een transfervisum nu $ 50 per persoon moet aftikken. En dat ook op de terugreis. En dan kom je de Malawiaanse bureaucratie tegen. Eerst wil iemand je paspoort zien. Dan nog iemand, omdat je hem toevallig even aankijkt (dom, niet doen!). Dan krijg je een A4-tje met vragen waar ze je het hemd van het lijf vragen. Dan naar het eerste loket. Daar wordt het paspoort nog maar eens en het formulier gecontroleerd en van een stempel (nagenoeg zonder inkt) wordt voorzien. Dan naar zijn buurman; volgend loket. Daar mag je betalen. Even opletten dat ze je niet teveel vragen. Andere visums zijn namelijk nog duurder. Nog een paar stempels op het formulier. Dan naar buurman nummer 3. Die maakt het visum en zet dat in je paspoort met nog maar eens 6 stempels. Ik moet zeggen, houd je van stempels, dan krijg je waar voor je geld. Vervolgens naar de immigration, waar vingerafdrukscans worden gemaakt. En meteen wordt gekeken hoe hard je op dat apparaat kunt drukken, want het touch screen komt duidelijk niet bij Apple vandaan…

Dan eindelijk ben je in Malawi en mag je je koffer van de band gaan halen. Denk je. Twee van onze vier koffers waren er echter niet. Juist die met onze kleding en persoonlijke spullen misten. De twee koffers met spullen voor Frank en Sandra waren er wel. Gelukkig hadden we hier al een beetje op geanticipeerd en in onze handbagage een t-shirt en twee onderbroeken gedaan. Maar we hadden bijvoorbeeld geen tandenborstel. Dus weer naar een loket, waar ik exact aan moest geven wat voor koffers het waren, hoe oud, welk merk, het gewicht, etc. Ik mocht Frank er bij halen als ervaringsdeskundige. Hij gaf zijn Malawiaanse telefoonnummer, zodat ze nog eens goed konden zoeken en hem bellen als ze terecht waren. In principe is de luchtvaartmaatschappij ervoor verantwoordelijk dat de koffers op hun eindbestemming komen. Maar ja, dit is Afrika… Ze mogen onze koffers sowieso niet over de grens brengen. En je verwacht toch niet dat ze het 500 km verderop over al die hobbel-de-bobbel wegen je achterna brengen. Omdat dit de vijfde en laatste vlucht die dag was, zou er ook niets meer komen, zei men. We konden de volgende dag bellen of er iets was gevonden… In het gunstigste geval zouden we de koffers bij vertrek weer in Lilongwe aantreffen en ongebruikt mee terug kunnen nemen. Dachten we.

Al met al heeft Frank bijna driekwart dag op dat vliegveld gebivakkeerd, eerst om zijn schoonouders, Sandra’s oom en Nico af te zetten en toen op ons te wachten. En te wachten…

Uiteindelijk konden we naar ons gastverblijf gaan. We hebben het genoegen te slapen bij Daniel, een ex-pat die met Frank en Sandra bevriend is. ’s Avonds zijn we gezellig met elkaar uit eten geweest bij een klein, gezellig Italiaans restaurant. Terwijl we lekker zitten te eten wordt Frank gebeld. De koffers zijn terecht! De volgende ochtend om 8 uur kunnen we ze ophalen. We hadden toch al besloten, dat we dan maar een dagje langer in Malawi zouden blijven. Jammer dat we niet op woensdag in Lichinga kunnen zijn, maar ook hier had het nadeel weer een voordeel.

Uitgeteld bij Daniel op de bank

Op de weg naar Lilongwe was namelijk de rechter voorschrokbreker gesneuveld. Afgebroken. Je snapt niet dat dat kan op die prachtige Mozambikaanse snelwegen… Ze waren dus al met een stuiterend voorwiel hierheen gekomen en Frank was niet al te enthousiast over het idee om nog eens 500 km zo terug te moeten. Is uiteraard ook niet erg veilig. Bovendien is het in Lichinga een enorme uitdaging om aan onderdelen te komen. Dus een extra dag hier bood ook daarvoor mogelijkheden. Gezien onze toestand besloten we om 21:00 al naar bed te gaan.